سریه حمزه

[ویکی اهل البیت] سریه در اسلام به جنگهایی گفته می­شود که پیامبر صلی الله علیه و آله در آن حضور نداشتند و فرماندهی سپاه را در آن جنگها به شخص دیگری غیر از خود می­سپردند و تعداد آنها چهل و هفت سریه شمرده شده است و در برابر آنها غزوات قرار داشت که خود پیامبر صلی الله علیه و آله در آن جنگها حضور داشتند و فرماندهی سپاه را به عهده می­گرفتند و تعداد آنها بیست و هفت غزوه می­باشد.
اولین سریه­ای که در اولین سال بعد از هجرت رسول اکرم صلی الله علیه و آله به مدینه روی داد؛ سریه حمزة بن عبدالمطلب در ماه رمضان و آغاز هفتمین ماه هجرت پیامبر صلی الله علیه و آله بوده است.
رسول خدا صلی الله علیه و آله مطلع شد که کاروانی از قریش تحت نظارت و ریاست ابوجهل به همراهی سیصد نفر از مردم مکه به سوی شام می رود. آن حضرت حمزة بن عبدالمطلب را با سی نفر از مسلمانان که همگی از مهاجران و اهل مکه بودند به سوی آنها فرستاد.
آنان به سیف البحر که از نواحی «عیص» و کرانه های بحر احمر بود، روانه شدند و چون به قریش رسیدند یکی از آنها به نام مجدی بن عمرو که با هر دو دسته پیمان صلح داشت وساطت کرد و از زد و خورد میان دو دسته جلوگیری نمود و بدون آن که جنگی و برخوردی رخ دهد از یکدیگر جدا شدند.
حمزه بن عبدالمطلب با یاران خود به مدینه برگشت و ابوجهل با یاران و کاروان خود به مکه روانه شد و میان آنها درگیری به وجود نیامد، چون حمزه به مدینه آمد به پیامبر صلی الله علیه و آله گزارش داد که مجدی بن عمرو واسطه میان دو گروه شده است و مسلمانان از او انصاف و مروت دیده اند و چون گروهی از خویشان مجدی بن عمرو به حضور پیامبر صلی الله علیه و آله رسیدند، نسبت به ایشان نیکی فرمود و بر آنها جامه پوشاند و چون صحبت از مجدی بن عمرو به میان آمد، فرمودند: «نمی دانستم که چنین نیک نفس و فرخنده کردار است و یا فرمود: چنین کار آمد باشد».