لغت نامه دهخدا
سحاج. [ س َح ْ حا ] ( ع ص ) بعیر سحاج؛ شتر که بخراشد زمین را به سپل خود. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).
سحاج. [ س َح ْ حا ] ( ع ص ) بعیر سحاج؛ شتر که بخراشد زمین را به سپل خود. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).
بعیر سحاج شتر که بخراشد زمین را بسپل خود.