واژه «رفّف» (بهصورت سه فاء) واژهای عربی است که در فارسی به کار رفته و در منابع لغوی همچون ناظمالاطباء و منتهیالارب آمده است. این واژه از ریشه «ر ف ف» گرفته شده و به معنای رقت، نازکی و باریکی است. یعنی چیزی که لطیف، ظریف و نازک باشد، چه در جسم و چه در معنا.
در متون قدیمی، «رفف» بیشتر برای وصف بافتها، پارچهها، یا اشیای لطیف و سبکساخت به کار میرفته است. مثلاً در وصف پارچهای نازک، یا صدایی نرم و ضعیف، ممکن بود گفته شود که آن دارای «رفف» است. این واژه از لحاظ معنایی نزدیک به واژگانی چون «لطافت» و «نرمی» نیز هست.
در کاربردهای ادبی، «رفف» میتواند اشارهای استعاری به ظرافت احساس، باریکی اندیشه یا لطافت روح داشته باشد. شاعران و نویسندگان گاه از چنین واژگانی برای توصیف دقت و نازکی در معنا و احساس بهره میبردند. بنابراین، «رفف» هم جنبه مادی دارد (در وصف نازکی جسم)، و هم جنبه معنوی (در توصیف لطافت و نرمی روح یا معنا).
