رصاء

لغت نامه دهخدا

رصاء. [ رَص ْصا ] ( ع ص ) مؤنث اَرَص: فخذ رصاء؛ ران چسبیده به ران مقابل خود. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). ران چسبیده به ران دیگر. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ).