رذیه

( رذیة ) رذیة. [ رَ ذی ی َ ] ( ع ص ) مؤنث رَذی. ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ) ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || ناقه فرومانده از رفتن و مذکر آن رَذی. ج، رَذایا. ( از اقرب الموارد ).ناقه لاغر از رفتن و فرومانده به راه که به شتران نمیتواند رسد. ج، رَذایا، و از آن است در حدیث صدقه: فلاتعطی الرذیة؛ ای الهزیلة. ( ناظم الاطباء ). اشتر لاغر. ج، رَذایا. ( مهذب الاسماء ). و رجوع به هزیلة شود.