رخش کردن

تاختن، چهارتاو کردن، شتاب کردن

آرام رفتن، ایستادن

رخش کردن. [ رَ ک َدَ ] ( مص مرکب ) سرخ کردن. گلگون ساختن:
بکوبم به گرز گران سَرْت پست
کنم رخش از خون بر و تیغ و دست.فردوسی.ز بس سر که تیغش همی کرد پخش
زمین کرد گلگون و مه کرد رخش.اسدی.چو بر گِل گران بدره ها بخش کرد
همه رنگ رخساره شان رخش کرد.شمسی ( یوسف و زلیخا ).

سرخ کردن گلگون ساختن