لغت نامه دهخدا
( ربیعةبن خویلد ) ربیعةبن خویلد. [ رَ ع َ ت ِ ن ِ خ ُوَ ل ِ ] ( اِخ ) ابن سلمةبن هلال بن عامربن عائدبن کلیب بن عمروبن لؤی بن رهم انماری. ابن شاهین از طریق ابن کلبی او را در شمار راویان آورده و ابن فتحون و ابوموسی نیز آن را پذیرفته اند. ( از الاصابة ج 1 قسم 1 ).
