دیوگیر
لغت نامه دهخدا
دیوگیر. [ وْ] ( نف مرکب ) کسی که دیو را بگیرد. ( برهان ).گیرنده دیو. شکارکننده دیو. || ( ن مف مرکب ) کسی را گویند که او را جن گرفته باشد. ( برهان ). دیودار.
دیوگیر. [ وْ ] ( اِخ ) نام شهری است در ملک دکن و در این زمان به دولت آباد شهرت دارد. ( برهان ) ( از غیاث ) ( از آنندراج ).
جمله سازی با دیوگیر
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 پهلوان داستان که به دیوگیر معروف شده بود، با شجاعت تمام به دل تاریکی زد تا موجودات شرور را از میان مردم دور نگه دارد.
💡 افسانهها همواره میگویند که دیوگیر به دلیل برخورداری از قدرتهای ماورایی، میتوانست با استفاده از شمشیر جادویی خود، تمام دیوها را به بند بکشد.
💡 نام دیوگیر در کتب پهلوی به عنوان شخصیتی قدرتمند ذکر شده است که وظیفه محافظت از قلمرو انسانها را در برابر حملات شیطانی داشت.