لغت نامه دهخدا
دفواء. [ دَف ْ ] ( ع ص ) مؤنث أدفْی ̍. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). رجوع به أدْفی ̍ شود. || عقاب دفواء؛ عقاب کج منقار. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || ناقة دفواء؛ ماده شتر درازگردن. || درخت بزرگ و عظیم. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
