لغت نامه دهخدا
خایه زرین. [ ی َ / ی ِ ی ِ زَرْ ری ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از آفتاب است. ( ناظم الاطباء ):
زاده خاطر بیار کز دل شب زاد صبح
کرد درین سبز طشت خایه زرین غراب.خاقانی.چو گردون سر طشت سیمین گشاد
غراب سیه خایه زرین نهاد.نظامی. || کنایه از ستاره است:
آن خایه های زرین از سقف نیم خایه
سیماب شد چو بر زد سیماب آتشین سر.خاقانی.
