لغت نامه دهخدا
حزون. [ ح َ ] ( ع ص، اِ ) گوسفند بدقلق. شاة سیئةالخلق. بز بدخو. گوسپند بدخو. ( منتهی الارب ). || کثیرالحزن. || ج ِ حزن، به معنی زمین درشت و سنگلاخ:
بردیم ناز حیزان تا ایر سخت بود
چون ایر سست گشت چه حیزان و چه حزون.سوزنی.و ینبت [ آمارنطن ] فی اماکن و عرة و فی حزون الارض. ( ابن البیطار ).
