لغت نامه دهخدا
( تیزآهنگ ) تیزآهنگ. ( ص مرکب ) پرصدا و بلندآهنگ که صدائی بلند و پرطنین دارد. خلاف پست آهنگ:
مرغ تیزآهنگ لختی پر فشاند
چون عمود زرفشان بنمود صبح.خاقانی.عندلیب از نوای تیزآهنگ
گشته باریک چون بریشم چنگ.نظامی.سهم خدنگ تیزآهنگش خون از دیده مریخ روان ساخته. ( حبیب السیر ).