لغت نامه دهخدا
تواظب. [ ت َ ظُ ] ( ع مص ) از یکدیگر فراگرفتن و دست بدست دادن و به نوبت گرفتن: تواظبت علیه الریاح؛ تداولته و تعاورته. ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ).
تواظب. [ ت َ ظُ ] ( ع مص ) از یکدیگر فراگرفتن و دست بدست دادن و به نوبت گرفتن: تواظبت علیه الریاح؛ تداولته و تعاورته. ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ).