تلیغ

کلمه‌ی «تلیغ» در فارسی به معنای خود را به حماقت زدن، خود را کودن نشان دادن و خود را فریب دادن است و هم‌معنی با اصطلاحاتی مانند خودفریبی و وانمود کردن به نادانی می‌باشد. این واژه در متون قدیمی فارسی برای توصیف افرادی به کار رفته که از روی عمد یا ناآگاهی، توانایی‌های ذهنی خود را مخفی می‌کنند و خود را ناتوان یا ساده نشان می‌دهند. «تلیغ» می‌تواند به صورت رفتاری آگاهانه باشد، یعنی فرد عمداً خود را نادان جلوه دهد تا از مسئولیت، کار یا عواقب فرار کند. در ادبیات فارسی، این واژه برای انتقاد از کسانی به کار می‌رود که با وانمود کردن حماقت، دروغ یا نیرنگ انجام می‌دهند. از نظر اجتماعی، تلیغ باعث گمراهی دیگران یا ایجاد سوءتفاهم می‌شود و معمولاً رفتار منفی و مذمت‌شده‌ای است. این واژه با اصطلاحاتی مانند خودفریبی، وانمود کردن به نادانی و فریب خود هم‌معنی است. در مکالمات ادبی و تاریخی، تلیغ می‌تواند به جنبه اخلاقی و شخصیتی انسان‌ها اشاره داشته باشد و نشانه ضعف یا نیرنگ در رفتار باشد. کاربرد آن کمتر در زبان محاوره‌ای امروز دیده می‌شود و بیشتر در متون ادبی و متون اخلاقی استفاده شده است.