واژه «تعداء» در زبان عربی به معنای «دویدن اسب» است و به حرکت سریع و پرشتاب حیوان اطلاق میشود. این واژه همچنین برای توصیف حالتی به کار میرود که اسب میل یا رغبت دارد با سرعت بدود و در منابع کلاسیک عربی همچون «منتهی الأرب»، «ناظم الاطباء» و «اقرب الموارد» ثبت شده است. «تعداء» نوعی فعل یا حرکت است که با تحریک و انرژی حیوان همراه بوده و معمولاً برای اسبهایی به کار میرود که با سرعت و شتاب به مسیر خود ادامه میدهند. این واژه در متون فقهی، ادبی و طب اسبداری اهمیت دارد و نشاندهنده مهارت و رفتار حیوانات است. معادلهای دیگری مانند «عد الفرس عدواً» یا «عدوّاً» نیز برای توصیف حرکت سریع و دویدن اسب استفاده شدهاند و همگی ریشه در یک مفهوم بنیادی دارند. کاربرد «تعداء» در متون پزشکی و پرورش اسب نشاندهنده توجه دقیق به رفتار و تواناییهای حیوانات در گذشته است. در مجموع، «تعداء» مفهومی تخصصی و فنی در علوم مرتبط با اسب، مسابقه و حمل و نقل سنتی بوده و مطالعه آن به درک رفتار و تربیت اسب در فرهنگ عربی کمک میکند. این واژه نمونهای از دقت لغوی عربها در توصیف حرکات حیوانات و اهمیت آن در زندگی روزمره و نظامی است.
تعداء
لغت نامه دهخدا
تعداء. [ ت َ ] ( ع مص ) دویدن اسب. دویدن خواستن آن: عد الفرس عَدْواً و عُدُوّاً و عَدَواناً بالتحریک و تعدآء او عدی... ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).