تعب کشیدن

تعب کشیدن. [ ت َ ع َ ک َ / ک ِ دَ ] ( مص مرکب ) رنج بردن. درد کشیدن. سختی و محنت کشیدن:
کو صبح که بار شب کشیدم
در راه بلا تعب کشیدم.خاقانی.تو از گرانی خود می کشی تعب صائب
ز خار باد صبا ایمن از سبکباری است.صائب ( از آنندراج ).گبز است حاصلی که ز خرمن گذشته است
کی مور خواهشم تعب دانه می کشد.اسیر( از آنندراج ).باقی به عبث تو زحمت خویش مکش
پیوسته تعب ز صحبت خویش مکش.ملاعبدالباقی ( از آنندراج ).