تحطیط

لغت نامه دهخدا

تحطیط. [ ت َ ] ( ع مص ) خوردن طعام را. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). تحطیط در طعام؛خوردن آن منحطاً. ( اقرب الموارد ) ( قطر المحیط ). || تحطیط حمل؛ فرودآوردن آن. ( قطر المحیط ).