تبلیق
لغت نامه دهخدا
تبلیق. [ ت َ ] ( ع مص ) اصلاح نمودن چاه زمین نرم را به تخته های ساج. ( از قطر المحیط ) ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
فرهنگ فارسی
اصلاح نمودن چاه زمین نرم را به تخته های ساج.
تبلیق. [ ت َ ] ( ع مص ) اصلاح نمودن چاه زمین نرم را به تخته های ساج. ( از قطر المحیط ) ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
اصلاح نمودن چاه زمین نرم را به تخته های ساج.