تاراننده
لغت نامه دهخدا
تاراننده. [ن َن ْ دَ / دِ ] ( نف ) نعت فاعلی از تاراندن. پراکننده. فراری سازنده. ازهم پاشنده. رجوع به تاراندن شود.
فرهنگ معین
(نَ دِ ) (ص فا. ) ۱ - دور کننده. ۲ - ترساننده.
فرهنگ عمید
۱. پراکنده کننده.
۲. دورکننده.
ویکی واژه
دور کننده.
ترساننده.