لغت نامه دهخدا
بلکفه. [ ب ِ ک ِ ف َ / ف ِ ] ( ع ص مرکب، اِ مرکب ) مشتق از بلاکیف است، و در اصطلاح علم کلام، قائل بودن به وجود محسوس است بر روش اشاعره در بحث رؤیت. ( از برهان ) ( از آنندراج ) ( از فرهنگ فارسی معین ):
قد شهوه بخلقه فتحوفوا
شفع الوری فتسندوا بالبلکفه.جاراﷲ زمخشری.