بخنورور

لغت نامه دهخدا

بخنورور. [ ب َ نوز وَ ] ( ص مرکب ) رعددار. دارای رعد:
عاجز شود ز اشک دو چشم و غریو من
ابر بهارگاهی و بخنورور مطر.( از یادداشت مؤلف ).و رجوع به بخنو شود.