لغت نامه دهخدا
بادانجیر. [اَ ] ( اِ مرکب ) نوعی از درخت انجیر است که پیش از همه درختان میوه دهد و انجیر آن کاواک و پرباد میباشد. ( برهان ) ( جهانگیری ). انجیر بادی. قسمی از درخت انجیر که پیش از سایر درختان انجیر بار آورد و انجیر آن کاواک و کم شیرینی است. ( ناظم الاطباء ):
گه ز ناپاکی ز بادانجیر بید انگیختند
گه ز خودرائی ز بیدانجیر عرعر ساختند.
خاقانی ( از آنندراج ) ( از جهانگیری ) ( از شعوری ) ( از فرهنگ نظام ).