ایه 112 سوره نساء
مفهوم آیهی «وَمَنْ یَکْسِبْ خَطِیئَةً أَوْ إِثْمًا ثُمَّ یَرْمِ بِهِ بَرِیئًا فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتَانًا وَإِثْمًا مُبِینًا» در آیه ۱۱۲ سوره نساء، درباره مسئولیت فردی در گناه و ناپسندی تهمت است. در این آیه، «خَطِیئَة» به معنای خطا و لغزش و «إِثم» به معنای گناه آگاهانه و عمدی است. آیه میگوید اگر کسی خود مرتکب خطا یا گناهی شود و سپس برای فرار از مسئولیت، آن را به فرد بیگناه نسبت دهد، این عمل بسیار ناپسند و سنگین است. عبارت «یَرْمِ بِهِ بَرِیئًا» یعنی تهمت زدن به کسی که هیچ نقشی در آن گناه ندارد. چنین فردی، طبق تعبیر آیه، «بهتان» یعنی دروغ بزرگ و نسبت ناروا را بر دوش میکشد. همچنین، او گناه آشکار و بزرگی انجام داده است، زیرا هم گناهی کرده و هم انسان بیگناهی را متهم کرده است. این آیه بر عدل، صداقت و مسئولیتپذیری فردی تأکید دارد و ظلم به دیگران را یکی از سنگینترین گناهان معرفی میکند. پیام اصلی آیه این است که هیچکس حق ندارد خطای خود را به دیگری نسبت دهد و آبروریزی افراد بیگناه، ظلمی بزرگ و آشکار است.
دانشنامه اسلامی
[ویکی اهل البیت] آیه 112 سوره نساء. وَمَنْ یَکْسِبْ خَطِیئَةً أَوْ إِثْمًا ثُمَّ یَرْمِ بِهِ بَرِیئًا فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتَانًا وَإِثْمًا مُبِینًا
و هر کس خطا یا گناهی از او سر زند و تهمت به بی گناهی بندد مرتکب بهتان و گناه بزرگ و آشکاری شده است.
و هر کس مرتکب خطا یا گناهی شود، سپس آن را به بی گناهی نسبت دهد، بی تردید بهتان و گناهی آشکار بر دوش گرفته است.
و هر کس خطا یا گناهی مرتکب شود؛ سپس آن را به بی گناهی نسبت دهد، قطعاً بهتان و گناه آشکاری بر دوش کشیده است.
و هر که خود خطا یا گناهی کند آنگاه بی گناهی را بدان متهم سازد، هر آینه بار تهمت و گناهی آشکار را بر دوش خود کشیده است.
و کسی که خطا یا گناهی مرتکب شود، سپس بیگناهی را متهم سازد، بار بهتان و گناهِ آشکاری بر دوش گرفته است.
But whoever earns an offense or a sin and then blames it on an innocent has taken upon himself a slander and manifest sin.
But if any one earns a fault or a sin and throws it on to one that is innocent, He carries (on himself) (Both) a falsehood and a flagrant sin.