لغت نامه دهخدا
امرط. [ اَ رَ ] ( ع ص ) سبک اندام. || سبک ابرو. || سبک ریش. || سبک چشم از جریان آب. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). ج، مُرط، مِرطَة. ( ناظم الاطباء ). || گرگ برکنده موی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || دزد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( مهذب الاسماء ). || تیر بی پر یا تیر پرافتاده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). تیر بی پر. ( مهذب الاسماء ). || موی ریخته. ( مصادر زوزنی ). آنکه موی اندک دارد بر بناگوش. ( مهذب الاسماء ). ج، مُرط و جج، امراط و مِراط. ( ناظم الاطباء ).
