الحواریون

حواری‌ها، یاران، شاگردان، پیروان، اصحاب

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
حواریون (۵ بار)
«حواریون» جمع «حَواریّ» از مادّه «حَوَر» به معنای شستن و سفید کردن است و گاهی به هر چیز سفید نیز اطلاق می شود و لذا غذاهای سفید را عرب «حواری» می گوید; و حوریان بهشتی را نیز به این جهت «حوری» می گویند که سفید پوست اند یا سفیدی چشمانشان درخشنده (و سیاهی آن کاملاً سیاه است).
جمع حوّاری و آن از حور به معنی سفیدی است (مجمع) یاران مخصوص را حوّاری گویند که گویا قلوبشان در یاری کردن پاک و مانند جامه‏سفید است. اینکلمه در قرآن کریم فقط در یاران خاصّ عیسی به کار رفته استولی در روایات در یاران مخصوص حضرت رسول و ائمه اطهار علیهم السلام نیز استعمال شده است این لفظ مجموعاً پنج بار در قرآن آمدهاست: مائده 111و112، وصف 14. ناگفته نماند در مفردات راغب و مجمع البیان و غیره در علّت این تسمیه وجوهی نقل شده که بعید به نظر می‏رسد.