واژه «افواف» در متون قدیمی فارسی و منابعی مانند ناظم الاطباء و منتهیالأرب آمده است و به نوعی لباس یا جامه سبک و نازک اشاره دارد. این کلمه معمولاً برای توصیف پوشاکی به کار میرود که از نظر وزن و ضخامت، ظریف و مناسب فصلهای گرم یا محیطهای راحت باشد.
«افواف» جمع «فوف» است و نشان میدهد که این نوع لباسها معمولاً چند دست یا چند نوع مختلف دارند. استفاده از این لباسها در زمان قدیم بیشتر در میان افرادی رایج بود که به راحتی و سبکی پوشش اهمیت میدادند یا میخواستند در فصلهای گرم لباسهایی خنک بر تن کنند.
به طور کلی، «افواف» نشاندهنده لباس ظریف، سبک و نازک است و از نظر فرهنگی و تاریخی اهمیت دارد، زیرا نوع پوشش در آن زمان علاوه بر جنبه کاربردی، بیانگر موقعیت اجتماعی و سلیقه افراد نیز بود. این واژه در متون پزشکی و ادبی قدیم نیز به عنوان توصیف جامهای مناسب برای راحتی و سبکی به کار رفته است.