اشعل
لغت نامه دهخدا
اشعل. [ اَ ع َ ] ( ع ص ) اسب اشعل؛ اسبی که در دم یا در پیشانی آن سپیدی بود. ( از اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). || مرد اشعل؛ که حلقه چشم او بسرخی زند. مؤنث: شَعْلاء. ج، شُعْل. ( از اقرب الموارد ).
اشعل. [ اَ ع َ ] ( ع ص ) اسب اشعل؛ اسبی که در دم یا در پیشانی آن سپیدی بود. ( از اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). || مرد اشعل؛ که حلقه چشم او بسرخی زند. مؤنث: شَعْلاء. ج، شُعْل. ( از اقرب الموارد ).