ارواء

ارواء واژه‌ای عربی است که معانی مختلف دارد و در ادبیات فارسی نیز آمده است. یکی از معانی آن سیراب کردن یا فرو نشاندن تشنگی است. همچنین به معنای روان کردن یا جاری ساختن چیزی نیز به کار می‌رود. در متون شعری و ادبی، ارواء گاهی به معنای بر روایت شعر داشتن و داشتن روایت شعر آمده است. این واژه در فرهنگ‌ها و متون قدیمی مانند «تاج المصادر بیهقی» و «منتهی الارب» ثبت شده است. ارواء هم کاربرد عملی دارد و هم معنای ادبی و هنری. در شعر و نثر کلاسیک، نویسندگان از این واژه برای زیبایی و بیان لطیف مفاهیم استفاده می‌کردند. ارواء نشان‌دهنده توانایی در توصیف جریان و حرکت و همچنین ارتباط با شعر و ادب است. این کلمه نمونه‌ای از واژه‌های غنی عربی است که در فارسی ادبی جایگاه خاصی یافته است.