لغت نامه دهخدا
احراس. [ اِ ] ( ع مص ) احراس بمکانی؛ مقیم بودن بجائی. روزگاری در آن مقیم شدن. روزگاری بجائی مقام کردن. ( تاج المصادر ).
احراس. [ اَ ] ( ع ص، اِ ) ج ِ حارس.
احراس. [ اِ ] ( ع مص ) احراس بمکانی؛ مقیم بودن بجائی. روزگاری در آن مقیم شدن. روزگاری بجائی مقام کردن. ( تاج المصادر ).
احراس. [ اَ ] ( ع ص، اِ ) ج ِ حارس.
جمع حارس
مقیم شدن