اجلواذ

لغت نامه دهخدا

اجلواذ. [ اِ ل ِوْ وا ] ( ع مص ) شتافتن. ( صراح ). تیز رفتن. || نیک رفتن شتر. ( زوزنی ). || دیر کشیدن. دراز شدن. || رفتن باران: اجلوذ المطر؛ اذا امتدّ وقت تأخره و انقطاعه.