ابن قیم جوزیه شمس الدین ابوعبدالله محمد بن ابی بکر زرعی
ابن قیم جوزیه، با نام کامل شمسالدین ابوعبدالله محمد بن ابیبکر بن ایوب زرعی دمشقی (691–751 هـ.ق)، از علمای برجسته حنبلی در قرن هشتم هجری بود. او در روستای «زرع» واقع در منطقه حوران سوریه متولد شد و در دمشق به تحصیل و تدریس پرداخت. شهرت او به «ابن قیم جوزیه» به دلیل مسئولیت پدرش در سرپرستی مدرسه جوزیه بود.
ابن قیم جوزیه در علوم مختلف اسلامی از جمله فقه، تفسیر، حدیث، کلام و ادب تبحر داشت. او از شاگردان برجسته ابن تیمیه بود و بسیاری از آثارش در زمینههای مختلف علمی تألیف شده است. از جمله آثار مهم او میتوان به «الروح»، «مدارج السالکین» و «شفاء العلیل» اشاره کرد.
ابن قیم جوزیه به دلیل دیدگاههای خاص خود در مسائل دینی و فقهی، مورد توجه و نقد علمای مختلف قرار گرفت. برخی از اندیشههای او در زمینه تکفیر و نقد برخی آداب دینی، موجب شد تا او در دوران حیات خود با مخالفتهایی مواجه شود. با این حال، آثار او تأثیرات عمیقی بر اندیشههای اسلامی به ویژه در مکتب حنبلی گذاشت.
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اِبْن ِ قَیم ِ جَوزیه، شمس الدین ابوعبدالله، محمد بن ابی بکر بن ایوب زُرَعی، (۷ صفر ۶۹۱ - ۱۳ رجب ۷۵۱ق / ۲۹ ژانویة ۱۲۹۲ - ۱۶ سپتامبر ۱۳۵۰م )، دانشمند حنبلی که به سبب کثرت تألیفات در زمینه های گوناگون شهرت یافته است.
او را به اعتبار شغل پدرش که قیم (مباشر) مدرسه جوزیه بوده است، ابن قیم خوانده اند.
ابن کثیر، البدایة، ج۱۴، ص۲۳۴.
چنانکه نزد ابن ابی الفتح بَعلی (د ۷۰۹ق ) و مجدالدین تونسی (د ۷۱۸ق ) کتابهایی در ادب عربی چون ملخّص ابوالبقاء و الفیة ابن مالک و قسمتی از کافیة الشافیة و بخشی از المقرب ابن عصفور را خوانده
خلیل صفدی، الوافی بالوفیات، ج۲، ص۲۷۱، به کوشش هلموت ری تر، بیروت، ۱۳۸۱ق / ۱۹۶۱م.
گفته اند که ابن قیم به سبب انکار مسافرت به قصد زیارت مقبره خلیل الله (علیه السلام) به زندان افتاد.
عبدالرحمان ابن رجب، الذیل علی طبقات الحنابلة، ج۲، ص۴۴۸، به کوشش محمد حامد الفقی، قاهره، ۱۳۷۲ق / ۱۹۵۳م.