اماره موضوعی

💡 تایچی اونو، پیشتاز سامانه تولید تویوتا در دهه ۱۹۵۰، بر این باور بود، که بزرگ‌ترین مشکل وقتی است، که هیچگونه مشکلی وجود نداشته باشد. او به‌طور مستمر به کارکنان می‌گفت به هر موضوعی که برخورد می‌کنید، پنج بار بپرسید «چرا؟» مثالی که خود او می‌زد؛ یک روبات جوشکاری بود، که در وسط کار متوقف می‌شود و با این پنج پرسش، ریشه مشکل به دست می‌آید.

💡 اما بحران به وجود آمده در ژانویه ۲۰۰۱ به اوج خود رسید. روز شانزدهم ژانویه اعضای گروه در هتل ریتز کارلتون دوباره دور هم جمع می‌شوند. در این جلسه فیل تاول نیز حضور می‌یابد. موضوعی که باعث رنجش جیسون نیوستد می‌شود. در واقع جیسون از آن ابتدا با حضور تاول برای حل مشکلات پیش آمده مخالف بود و معتقد بود که اعضای گروه خودشان باید مشکلات خودشان را حل کنند.

💡 در آن زمان بسیاری از اندیشمندان به شک مطلق فلسفی گرویده‌بودند و می‌گفتند در هیچ موضوعی نمی‌توان به یقین رسید. دکارت این را را نمی‌پذیرفت و می‌خواست هرطور شده، یقین را در فلسفه و دانش داخل کند. برای همین به فکر افتاد تا فلسفه و همه دانش‌های انسانی را به روشی ویژه درآمیزد و آن را طوری بنا کند که مانند ریاضیات، کاملاً یقینی باشد.

💡 کنفرانس‌های سالانه انجمن جغرافیایی معمولاً موضوعی مربوط به علایق رئیس خود در حال حاضر را دارد، ولی از آنجا که در انتخاب روسا، انجمن خود را محدود به جغرافیدانان دانشگاهی نمی‌کند، خدمت شایانی برای موضوع اغلب با وارد کردن یک دیدگاه جدید انجام می‌شود.

💡 «در عکاسی کوچکترین چیزها می‌توانند بزرگترین سوژه‌ها باشند، ویژگی‌های کوچک انسان می‌توانند به موضوعی مهم بدل شوند.»

💡 در علم اصول فقه، اماره موضوعی ابزاری است که برای اثبات یک حکم شرعی از طریق نشانه‌هایی که موضوع حکم را مشخص می‌کنند، به کار می‌رود.

💡 استفاده از اماره موضوعی در تشخیص وضعیت پاکی یا ناپاکی، یکی از مباحث بسیار مهم و چالش‌برانگیز در میان فقهای بزرگ و متخصص اصول است.

💡 برای رسیدن به نتیجه صحیح در مسائل فقهی، باید دقت کرد که آیا اماره موضوعی مورد نظر، قابلیت استناد و اعتبار کافی را دارا هست یا خیر.