طین ختم

طین ختم. [ ن ِ خ َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب )گِل مهر. گِل سرخ. و رجوع به غیاث ذیل ختام و ختامه و همین لغت نامه ذیل لک و لاک و طین مختوم و مقدمه ابن خلدون ترجمه محمدِ پروین گنابادی ج 1 ص 486 شود.

گل مهر گل سرخ

💡 ز جنت آمده است این وثاق تو گویی وگر نه خانه دنیا ز آب و طین بینی

💡 از آفرین سرشت ورا لطف کردگار آنگه که آفریده شد آدم ز آب و طین

💡 آنچنان که جان بپرد سوی طین نامه پرد تا یسار و تا یمین

💡 کان بلیس از متن طین کور و کرست گاو کی داند که در گل گوهرست

💡 طینت مجنون عجین از عشق بود در وجودش نور و طین از عشق بود

💡 تا کجا خود را شماری ماء و طین از گل خود شعله ی طور آفرین