زرد ائل

زردائل. [ زَ اَ ءِ ] ( اِ ) در لهجه طبری، مرغ انجیرخوار:
کرگس آمد لاشخوار و، شونه قت بین، هدهد است
زنجیلک دمسیجه و زردائل انجیرخوار.( نصاب طبری ).

💡 ز آب تیغ شود روی زرد مردان سرخ بدان صفت که در آب اندر اوفتد روین

💡 ز زر زرد دارد تن زقار تیره دارد سر تن و سر هیچ مرغی را ز قیر و قار کی باشد

💡 گوهر از گفتار بارم زرناب از روی زرد گنجها دارم بکنج عزلت از این کیمیا

💡 همان‌طور که در مورد هر ماده دیگری نیز پیش می‌آید، ممکن است فرد نتواند عصاره صبر زرد یا سبوس سیلیوم را تحمل نماید.

💡 بهی فکنده سر زرد و روی گرد آلود چو عاشقی که زمعشوق خویش ماند دور