مرفوعه زراره

[ویکی فقه] مرفوعة زرارة. مرفوعة زرارة، روایت مورد استدلال برای حجیت شهرت روایی و فتوایی است.
مرفوعة زرارة، روایتی مشهور در میان فقها می باشد که برای حجیت شهرت روایی و شهرت فتوایی به آن استدلال می شود. این روایت از اخبار علاجی است که برای چگونگی رفع تعارض میان اخبار متعارض صادر شده است.به روایتی که بخشی از سلسله سند آن حذف شده است مرفوعه گفته می شود. این روایت را « ابن ابی جمهور احسائی » در کتاب « عوالی اللئالی » به نقل از «علامه» آورده و سلسله سند آن از «علامه» تا « زراره » حذف شده است.در کتاب « فرائد الاصول » این روایت این گونه آمده است:«الثانی: مارواه ابن ابی جمهور الاحسائی فی عوالی اللئالی عن العلامة مرفوعاً الی زرارة:قال: سالت اباجعفر علیه السلام، فقلت: جعلت فداک یاتی عنکم الخبران و الحدیثان المتعارضان فبایّهما آخذ؟ فقال علیه السلام: یازرارة خذبما اشتهر بین اصحابک و دع الشاذ النادر...».
[ویکی فقه] مرفوعة زرارة، روایت مورد استدلال برای حجیت شهرت روایی و فتوایی است.
مرفوعة زرارة، روایتی مشهور در میان فقها می باشد که برای حجیت شهرت روایی و شهرت فتوایی به آن استدلال می شود. این روایت از اخبار علاجی است که برای چگونگی رفع تعارض میان اخبار متعارض صادر شده است.به روایتی که بخشی از سلسله سند آن حذف شده است مرفوعه گفته می شود. این روایت را « ابن ابی جمهور احسائی » در کتاب « عوالی اللئالی » به نقل از «علامه» آورده و سلسله سند آن از «علامه» تا « زراره » حذف شده است.در کتاب « فرائد الاصول » این روایت این گونه آمده است:«الثانی: مارواه ابن ابی جمهور الاحسائی فی عوالی اللئالی عن العلامة مرفوعاً الی زرارة:قال: سالت اباجعفر علیه السلام، فقلت: جعلت فداک یاتی عنکم الخبران و الحدیثان المتعارضان فبایّهما آخذ؟ فقال علیه السلام: یازرارة خذبما اشتهر بین اصحابک و دع الشاذ النادر...».
نحوه استدلال
به این روایت، برای حجیت شهرت روایی و فتوایی، دو گونه استدلال شده است:۱. مراد از «ما» ی موصوله در عبارت «خذ بما اشتهر» هر چیز مشهور می باشد، خواه روایت باشد یا فتوا؛۲. تعلیق اخذ (عمل) به روایت، به وصف، عمومیت عمل به هر چیز مشهور را می رساند، خواه روایت باشد یا فتوا.به هر یک از این موارد اشکالاتی وارد شده است.

💡 معناى قرآن نيز معارف بلندى است و تنها عقل هايى بدان مى رسند كه از سطح حس و خيال و وهم گذشته اند. زيرا اين معارف داراى شاءن كتب مرفوعه اند و از جهت ذات صحف مطهره هستند؛ چنان كه الفاظ آن نيز به زبان عربى مبين است كه تنها اديبان و فصيحان و بليغان در قلمرو تخصص خودشان به قواعد آن دست مى يابند. هنگامى كه نخستين شرط، اطلاع از قواعد عربى مبين، فراهم شد، نوبت به شناخت معانى قرآن و ساير شرايط آن مى رسد.