ملازمه قبح عقلی و نهی شرعی

[ویکی فقه] ملازمه بین حکم عقل به قبح چیزی با تعلق نهی شرعی به آن را ملازمه قبح عقلی و نهی شرعی گویند.
ملازمه قبح عقلی و نهی شرعی، مقابل ملازمه حسن عقلی و امر شرعی بوده و به این معنا است که چنان چه عقل به طور مستقل قبح چیزی را درک کند، از آن کشف می شود که شرع نیز از آن نهی کرده است، مانند این که عقل عملی مستقل، زشتی دروغ را درک کند و شرع نیز از آن نهی نماید.
اختلاف در ملازمه بین اصولیون
در این که آیا چنین ملازمه ای وجود دارد یا نه، میان اصولی ها اختلاف است؛ مشهور معتقدند ملازمه وجود دارد و برخی نیز تفصیل داده اند.
نظر شهید صدر در این مورد
در کتاب «دروس فی علم الاصول» آمده است:«و قد ادعی جماعة من الاصولیین الملازمة بین حسن الفعل عقلا و الامر به شرعاً و بین قبح الفعل عقلا والنهی عنه شرعا و فصّل بعض المدقّقین منهم بین نوعین من الحسن والقبح، احدهما: الحسن والقبح الواقعان فی مرحلة متاخرة عن حکم شرعی والمرتبطان بعالم امتثاله و عصیانه من قبیل حسن الوضوء باعتباره طاعة لامر شرعی و قبح اکل لحم الارنب بوصفه معصیة لنهی شرعی، والاخر: الحسن والقبح الواقعان بصورة منفصلة عن الحکم الشرعی کحسن الصدق والامانة و قبح الکذب والخیانة، ففی النوع الاول یستحیل ان یکون الحسن والقبح مستلزما للحکم الشرعی و الا للزم التسلسل...».

💡 اول اينكه ميانه دعوى نبوت و قدرت بر آوردن معجزه ملازمه هست، و معجزهدليل بر صدق دعوى پيغمبر است، و در اين دلالت فرقى ميان عوام و خواص مردم نيست.

💡 و از اينجا روشن مى شود كه چرا به جاى مشركان، پيامبر (صلى اللّه عليه و آله و سلّم )اعتراف به اين واقعيت مى كند، زيرا گر چه ايمان به معاد از لوازم ايمان به مبدء است،اما چون آنها توجه به اين ملازمه نداشتند، طرز تعبير عوض شده و پيامبر (صلى اللّهعليه و آله و سلّم ) به جاى آنها اعتراف مى كند.

💡 (و اوصيه ايده الله تعالى بما اوصى به السلف الصالح من ملازمه التقوى والتجنبعـن الهـوى و التـمـسـك بـعروه الاحتياط فى الدين و الدنياوارجومنه ان لاينسانى من صالحدعواته والسلام عليه و على اخواننا المومنين و رحمه الله و بركاته ).

💡 واوصيه ايده الله تعالى بما اوصى به السلف الصالح من ملازمه التقوى و التجنب عنالهـوى و التـمـسـك بعروه الاحتياط فى امور الدين و السلام عليه و على اخواننا المومنين ورحمه الله وبركاته.

💡 عـمـل آن عـامـل اسـت، پـس بـه هـمـيـن جـهـت اگـر در ظـرف قـيـامـتعـمـل صورت آتش جلوه كند، تا اءبد به جان عامل خود مى افتد، و اگر هم بگوييم تقديركـلام (انـمـا تـجـزون جـزاء مـا كـنـتم تعملون ) است، باز هم اين ملازمه صحيح است، ومـعـنـايـش ايـن اسـت كـه مـا از جـايـى ديـگـر آتـش نـيـاورده ايـم، و ايـن آتـش جـزاىاعمال شما و آثار همان كارهايى است كه مى كرديد.

💡 زيارت، هجرتى است برونى و بالاتر از آن هجرتى درونى استكه شيفته اى دل سوخته، با طى راههاى خاكى جان خويش برگرفته و بهسوى مزار محبوب مى آيد تا با هجرت از بديها و گناهان به سوى حسنات وطاعات تشبه و تمثل به او پيدا كند. زيارت پاس داشتن حريم عترت،همراهى و ملازمه با اهل البيت است كه: المتقدم لهم مارق و المتاءخر عنهمزاهق و اللازم لهم لاحق