قلعه برزویه

[ویکی فقه] بَرزویه، نام عربی قلعه ای در سوریه به گفته یاقوت است.
نویسندگان متأخّر اروپا، به تبعیت زآناکومننا، نام بورزیرا ترجیح داده اند.
مردم منطقه آن را قلعه مَرْزَه می خوانند.
ویرانه های آن هنوز در دامنه شرقی کوه علویین، بر فرازوادی باتلاقی غاب، باقی است.

پیشینه
برزویه از دورانهای هِلِنی، یعنی از زمانی که به یرناپذیربودن لیزیاس در این محل پی بردند، تاریخی پر آشوب داشته است.
با حمله امپراتور تزیمیسکس به شام در ۳۶۵/۹۷۵، این قلعه از تصرف حَمْدانیان خارج شد و به دست رومیان شرقی افتاد؛ سپس به تصرف صلیبیان درآمد، و در حالی که یکی از مهمترین مواضع دفاعی امارت انطاکیه (که در آن زمان ظاهراً نام روشفورت داشته است) به شمار می رفت، صلاح الدین پس از نبرد سختی آن را در ۵۸۴ باز پس گرفت.

← در عهد ممالیک
(۱) اسماعیل بن علی ابوالفداء، کتاب تقویم البلدان، چاپ رینود و دیسلان، پاریس ۱۸۴۰.
(۲) محمدبن ابی طالب دمشقی، کتاب نخبه الدهر فی عجائب البر والبحر، چاپ مِرِن، سن پطرزبورگ ۱۸۶۵.
(۳) یاقوت حموی، معجم البلدان، چاپ ووستنفلد، لایپزیگ ۱۸۶۶ـ۱۸۷۳.

💡 برزویه از خسرو خواست تا شرح احوالش را در آغاز کتاب بنویسد و خسرو نیز موافقت کرد.

💡 اکبر بهادری با همکاری گروه پزشکی برزویه بیمارستان قدس اراک را بنیاد گذاشت. دکتر بهادری در سال ۱۳۵۴ از طرف حزب رستاخیز کاندیدای نمایندگی مجلس شد و با ۲۷۸۳۷ رأی مقام اول را به دست آورد. دکتر بهادری پس از انقلاب سال ۱۳۵۷، در اراک دستگیر و محاکمه شد ولی در تهران با اتهام افساد فی‌الارض در بامداد ۲۰ اردیبهشت سال ۱۳۵۸ اعدام شد.

💡 این کتاب در استراسبورگ آلمان به سال ۱۹۱۲م با مقدمه برزویه و ترجمه نوار او که به طبع رسید.

💡 چون ابن مقفع کلیله و دمنه را از زبان پهلوی به تازی نقل کرد، بابِ برزویه را که در اصل کتاب نبود بر آن افزود تا در عقاید مسلمانان شک و تردید پدیدآورد و آن را برای قبول آیین خویش، که دین مانی بود آماده سازد.

💡 بیمارستان برزویه گنبد کاووس واقع در استان گلستان، شهرستان گنبدکاووس بیمارستانی است درمانی و وابسته به دانشگاه علوم پزشکی گلستان که یکی از بیمارستان‌های خصوصی شهرستان گنبد کاووس می‌باشد. این بیمارستان بعد از بیمارستان بسکی به عنوان دومین بیمارستان خصوصی شهرستان محسوب می‌شود.

💡 از آن پس برزویه هر روز به دربار شاه رفته و کتاب را می‌خواند و معانی آن را به ذهن می‌سپرد و وقتی به خانه خود برمی‌گشت، آن را می‌نوشت و تا زمانی که کتاب تمام شود او هر روز این کار را تکرار می‌کرد.