عارف ایگی

عارف ایگی. [ رِ ف ِ ] ( اِخ ) سراج حسن بن غیاث الدین علی معروف به حکیم عارف. پدر وی از کلانتران قصبه ایگ ( ایجه ) بود. در ریحانة الادب آرد: در زمان اکبر شاه هندی به هندوستان رفت و در عظیم آباد ساکن گشت. وی به سال 976 هَ. ق. متولد شد. وفاتش به سال 1035 در بنگاله اتفاق افتاد. دیوان اشعارش حاوی 2000 بیت شعر است. و او راست: مثنوی اندرزنامه حاوی 2300 بیت و از جمله اشعار اوست:
این عمر که از نیمه هشتاد گذشت
یادش چه کنی که شاد و ناشاد گذشت.
( الذریعه ج 9 ص 666 ) ( ریحانة الادب ج 3 ص 47 ).

سراج الدین حسن بن غیاث الدین علی معروف به حکیم عارف. پدر وی از کلانتران قصبه دیگ بود.

💡 از عناد خویش از هر راه کوی عارفان را هرزه و دشنام گوی

💡 نیست ممکن جرعه ی آبی نباشد با نصیب تشنگان یاخضر می گویند و عارف یانصیب

💡 چنان گویم که هر عارف که خواند نثار جان و دل بر وی فشاند

💡 عاشقان از باد ۀ عشق تو مست عارفان زین جام گشته نیست هست

💡 عکس رویِ تو چو در آینهٔ جام افتاد عارف از خندهٔ می در طمعِ خام افتاد

💡 عارف: چيزى را كه در طلب آن سخت كوشيده اى، تمام بدست نياورده اى.