شاخ هفت بیخ

شاخ هفت بیخ. [ خ ِ هََ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از هفت فلک. ( هفت پیکر نظامی گنجوی حاشیه ص 45 ):
از سر این شاخ هفت بیخ بزن
وز سم این نعل چارمیخ بکن.نظامی ( هفت پیکر ).مرحوم وحید دستگردی در معنی این بیت آورده است: «بهیمی سم آز و شهوات را از پای خود بکن و از سفالین خم فلک الافلاک تا سر بدر کنی شاخ هفت بیخ هفت فلک را از سر خود دور ساز و نعل زمین که بچارمیخ چهار عنصر بر سم تو کوبیده شده بدور افکن و از عالم جسمانی درگذر.»

کنایه از هفت فلک

💡 دوش دیدم شاخ طوبی را به باغ سدره خواب آرزوی قد آن سرو روانم تازه کرد

💡 به جعد آن نکند کاروان دل منزل به شاخ این نکند شاهباز جان مسکن

💡 شاخ طوبای قدش بسکه بخون غلطان شد شاخۀ مرجان شد