دود اهک

( دودآهک ) دودآهک. [ هََ ] ( اِخ ) دهی است به قم و وجه تسمیه آنکه گویند این ده آتشکده بوده است و بدان آتونها بوده اند و در آن آجر و گچ و آهگ پخته اند و دودآن به آسمان بررفته و مردم گفته اند دودآهک و بدین سبب آن را دودآهک نام نهادند و نیز گویند چون اردشیر از اصفهان بازگردید و به خانشاه نزول کرد و از آنجا به دودآهک آمد و در آنجا به حمام رفت از دود و نتن آهک به تنگ آمد، گفت: این چیست ؟ گفتند: دودآهک. پس آن را دودآهک نام نهادند. ( از ترجمه تاریخ قم ص 71 ).

( دود آهک ) دهی است به قم و وجه تسمیه آنکه گویند این ده آتشکده بوده است.

💡 من بی تو چون زنم دم خوش؟ کاتش غمت در سینه هر نفس که زدم دود آه کرد

💡 تیغ را از لاله خون آلود کرد گلشن نیلوفری از دود کرد

💡 روی سما ز دود دلم گشته چون زمین پشت زمین ز آب سرم گشته چون سما

💡 شب تیره گیتی چو یکسان نمود برفت آتبین با سپاهش چو دود

💡 ای آفتاب، شام غم صبح عیش کن دود چراغ و محنت شبهای تار چند؟

💡 نوک سنان ز گرد هوا گردد آشکار برسان دود بر زبر طاق لاجورد