درشت خوئی

درشت خوئی. [ دُ رُ ] ( حامص مرکب ) درشت خویی. درشت خو بودن. رجوع به درشت خویی شود.

درشت خویی درشت خو بودن

💡 از خوی درشت، دوست نایاب شود دشمن بملایمت ز احباب شود

💡 بر ایران سپه شد چو گیتی درشت دلیران نمودند از رزم پشت

💡 چنان زدش بر سینه زخم درشت چه زوبین برون رفت بازاو پشت

💡 که بر ما به یکباره پشت آورید چنین روزگاری درشت آورید

💡 حلقهٔ جوشن از آن زخم درشت شد فرو در شکمش چار انگشت