ثقه الدین

( ثقةالدین ) ثقةالدین. [ ث ِ ق َ تُدْ دی ] ( اِخ ) جمال الفلاسفه. رجوع به یوسف بن محمدالدربندی شود.
ثقةالدین. [ث ِ ق َ تُدْ دی ] ( اِخ ) لقب عبدالرحمن الفامی است.
ثقةالدین. [ ث ِ تُدْ دی ] ( اِخ ) عبدالرحمن بن عبدالکریم السرخسی از حکماست فخرالدین ابوعبداﷲ محمدبن عمربن الحسین الرازی معروف به ابن خطیب کلیّات قانون شیخ الرئیس ابوعلی سینا را برای او شرح کرد.
ثقةالدین. [ ث ِ ق َ تُدْ دی ] ( اِخ ) نجیب الملک. نام وی در قطعه ای از اثیرالدین شرف الحکماء الفتوحی المروزی از مشاهیر و معاریف مرو که عوفی ترجمه وی را در شعراء آل سلجوق ( خراسان ) آورده است دیده میشود و آن قطعه اینست:
ای مایه هنر ثقةالدین نجیب ملک
آنی که چون کف تو به نیسان سحاب نیست
چون نظم و نثر خلق تو پاک و لطیف و خوش
دُرّ ثمین و آب گل و مشک ناب نیست
تا گشت روز و شب ز تو بیدار بخت تو [ کذا ]
در چشم شوربخت عدوی تو خواب نیست
مهمان بنده اند گروهی که در هنر
نزد فلک سؤال یکی را جواب نیست
از شاعر و منجم خود ده زیادت اند
راوی و مطرب و زنخی را حساب نیست
بردند آب روی و شد از شرم هر یکی
رویم پر آب دیده که در کیسه آب نیست
خرجی که بود خواهد، توزیع کرده اند
برنام خواجه بیش سبوی شراب نیست.

نجیب الملک نام وی در قطعه از اثیر الدین شرف الحکمائ الفتوحی المروزی از مشاهیر و معاریف مرو که عوفی ترجمه ویرا در شعرائ آل سلجوق آورده است دیده میشود

💡 نام شمس الدین به گوشت بهتر است از جسم و جان نام شمس الدین چو شمع و جان بنده چون لگن

💡 بی دلم کردی و دانم کاخرم بیدین کنی چشم من گوهرفشان چون دست شمس الدین کنی

💡 سوسن آزاد بگشاید زبان را تا چو من مادح سلطان معز الدین و الدنیا شود

💡 خلعت خیر و لباس از عشق او دارد دلم حسن شمس الدین دثار و عشق شمس الدین شعار

💡 عجب باشد که روزی من بگیرم جام وصل او شوم مست و همی‌گویم که من خمار شمس الدین