تپانچه زدن

تپانچه زدن. [ ت َ چ َ / چ ِ زَ دَ ] ( مص مرکب ) سیلی زدن. چک زدن. کشیده زدن. طپانچه زدن:
وز تپانچه زدن این دو رخ زراندودم
آسمانگون شد و اشکم شده چون پروینا.عروضی.زنم چندان تپانچه بر سر و روی
که یارب یاربی خیزد ز هر سوی.نظامی.تپانچه زد برخ خویش زال و من حیران
بسان رستم وقتی که زخم زد به پسر.( نقل از انجمن آرا ).- تپانچه بر چراغ زدن؛ کنایه از خاموش کردن چراغ کسی است:
شد چشم زده بهارباغش
زد باد تپانچه بر چراغش.نظامی.رجوع به طپانچه زدن شود.

سیلی زدن چک زدن کشیده زدن.

💡 از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا تپانچه جنگی ۲۵ متر در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۸۹۶ اشاره کرد.

💡 مدال برنز تپانچه بادی ۱۰متر تیمی میکس در مسابقات جام جهانی تیراندازی ۲۰۲۲ در ریو دو ژانیرو

💡 با تپانچه می‌توان تا چند رو را سرخ داشت؟ چهره را لعلی شراب کهربایی می‌کند

💡 از تپانچه گشته رخسارش چو نار و پس برو قطر‌های اشک همچون دانهای ناردان

💡 مدال طلا تپانچه بادی ۱۰ متر تیمی در مسابقات جام جهانی باکو ۲۰۲۲

💡 گلگون به چشم بوالهوسان جلوه می کند از بس تپانچه بر رخ اقبال می زنیم