تسخیر رودها

[ویکی فقه] تسخیر رودها (قرآن). قرآن کریم آیاتی از خود را به تسخیر طبیعت برای انسان اختصاص داده است.یکی ازآن موارد تسخیر رودهاست که آیاتی از قرآن برآن تصریح کرده.
تسخیر رود ها، برای بهره مندی انسانها است.الله الذی... وسخر لکم الانهـر. خداوند همان کسی است که آسمانها و زمین را آفرید و از آسمان، آبی نازل کرد و با آن، میوه ها (ی مختلف) را برای روزی شما (از زمین) بیرون آورد و کشتی ها را مسخر شما گردانید، تا بر صفحه دریا به فرمان او حرکت کنند و نهرها را (نیز) مسخر شما نمودو مقصود از" انهار" در جمله" سخر لکم الانهار" آبهای جاری است که در مکانهای مختلف زمین جریان دارد. و تسخیر" انهار" به این است که آنها را رام بشر کند، تا بشر برای آشامیدن و شستشو و بر طرف کردن کثافات و امثال آن، از آن بهره مند شود. و همچنین حیوان و نبات هم که باز مسخر آدمند، بوسیله آن برای بشر باقی بمانند.
تسخیر الهی
خداوند، رام کننده رودها است.الله الذی... وسخر لکم الانهـر. خداوند همان کسی است... که نهرها را (نیز) مسخر شما نمود.بعد از آنکه داستان شریک قرار دادن برای خدا را از ناحیه مشرکین و اضلال و تهدید ایشان به آتش دوزخ را تمام نمود اینک در این آیه و دو آیه بعد، استدلال بر اختصاص ربوبیت برای خدای تعالی را ایراد می فرماید، و آن را از راه اختصاص تدبیر عام موجودات، از قبیل نظام خلقت و فرستادن آب از آسمان و بیرون کردن رزق از زمین و تسخیر دریاها (کشتی ها) و نهرها و آفتاب و ماه، و شب و روز، به نتیجه می رساند، و سپس در آخر این سه آیه، به این معنا اشاره می کند که این نعمتها و میلیونها نعمت دیگری که از حد شمارش بیرون است همه از ناحیه خدای تعالی به انسانها داده شده. و همانطور که گفتیم بیانات این سوره همه در روشنایی دو اسم از اسامی خدای تعالی، یعنی اسم" عزیز" و" حمید" جریان می یابد.پس اینکه فرمود: " الله الذی خلق السماوات و الارض" در معنای این است که:بگوییم: خدای تعالی، تنها و یگانه رب عالم است نه اینهایی که شما برای او شریک قرار داده اید.
نعمتی شایسته شکر
رام بودن رودها برای انسان، جلوه ای از نعمتهای بی شمار خداوند و شایسته شکر و سپاس است.الله الذی... وسخر لکم الانهـر•... وان تعدوا نعمت الله لا تحصوها ان الانسـن لظـلوم کفار. خداوند همان کسی است... که نهرها را (نیز) مسخر شما نمود. • و از هر چیزی که از او خواستید، به شما داد و اگر نعمتهای خدا را بشمارید، هرگز آنها را شماره نتوانید کرد! انسان، ستمگر و ناسپاس است!
شمار نعمتهای الهی
...

💡 بس اتفاق فتد اینکه با تمام قوا فلان‌ امیر جهان را به فکر تسخیر است

💡 آسمان بیهوده در اندیشه تسخیر ماست باده پر زور در مینا نمی گیرد قرار

💡 کجائید خدا را بلدالامن بود جای شما سخره تسخیر بلادید کجائید

💡 دید ملک عالمی در قبضه تسخیر خویش پنجه خورشید تا زد دست در دامان صبح

💡 این بنده که ملک نظم پیوستش بود تسخیر جهان مرتبهٔ پستش بود

💡 تا نشوی رام من رام نگردم به تو هست مسخّر شدن مایة تسخیر من