باغ رباح

باغ رباح. [ ] ( اِخ )نام موضعی است از رستاق لنجرود. ( تاریخ قم ص 135 ).

موضعی در لنجرود

💡 روزى آن جناب با عده اى از مسلمانان بيرون مسجد نشسته بودند. در اين هنگام چهار نفرزنگى (سياهپوست ) تابوتى را به سمت گورستان مى بردند، پيامبر به آنها فرمود:كه جنازه را بياورند، چون جنازه را آوردند، حضرت روى او را گشود و فرمود: اى على،اين شخص رباح غلام سياهپوست بنى نجاراست. على (ع ) با ديدن او فرمود: هر وقت اين غلام مرا مى ديد، شاد مى شد و مى گفت: منتو را دوست دارم.

💡 فاطمه (رض ) به ابوبكر صديق (رض ) گفت: فدك را كهرسول خدا(ص ) به من بخشيده است در اختيار من بگذار. ابوبكر از او گواه خواست.فاطمه، ام ايمن (479) و رباح (480)، آزاد كرده پيامبر، را آورد و آن دو به صحتادعاى دختر پيغمبر(ص ) گواهى دادند. ابوبكر گفت اين موضوع جز با شهادت يك مرد ودو زن حل نخواهد شد!

💡 بنى اميه در ادامه تبليغات بر عليه اهل البيت عليهم السلام از نام على هم واهمه داشتند،ابن حجر در تهذيب التهذيب آورده است كه بنى اميه اگر مى شنيدند نوزادى نامش علىنهاده شده آن را مى كشتند، شخصى بنام رباح كه نام پسرش على بود، وقتى متوجه خطرشد گفت: نام او عُلىّ است نه عَلىّ، در واقع نيز با على و هر كس همنام حضرت بود دشمنبود.

💡 غير عرب به حق پايبندتر و در عمل به شرع و احكام آن كوشاتر بوده اند. پيشترگذشت كه سياهان - كه عرب نبوده اند - به يارى ابن حنفيه برخاسته اند عليه عبداللهبن زبير شوريدند. غلام عبدالله بن عمر به نام ((رباح ))در ميان آنها بود چون ابنعمر سبب و انگيزه شركت او در آن شورش را پرسيد رباح گفت:

💡 در آن هنگام كه پيامبر صلى اللّه عليه وآله، رباح را در ميان قبر نهاد، به ناحيه سررباح رفت و اندكى توقف كرد، و سپس به ناحيه پا آمد و پشت به قبر نمود.