اجازه به مجاز معین در مجاز فیه غیر معین

[ویکی فقه] اجازه به مجاز معین در مجاز فیه غیر معین، از اصطلاحات بکار رفته در علم حدیث بوده و به اذن نقل حدیث به شخص معین، در صورتی که مورد اجازه غیر معین باشد، گفته می شود.
یکی از صور اجازه مشایخ به افراد آن است که شخصی که به وی اجازه نقل حدیث داده شده، معیّن و مشخص باشد اما مورد اجازه غیر معین و غیر معلوم باشد که اصطلاحا از آن به "اجازه به مجاز معیّن در مجاز فیه غیر معین" تعبیر می شود.مثل این که استاد حدیث بگوید: "اجزتک مسموعاتی او مرویاتی" به تو اجازه دادم مسموعات و مرویات مرا نقل کنی. در این صورت مرویات و مسموعاتی شیخ مشخص و معین نیست. این صورت نیز بنا به مشهور جایز است.
مستندات مقاله
در تنظیم این مقاله از منابع زیر استفاده شده است: • سبحانی، جعفر، اصول الحدیث و احکامه.
۱. ↑ سبحانی، جعفر، اصول الحدیث و احکامه، ص۲۲۷.
...

💡 سپس اضافه مى كند كه در آن دادگاه، اجازه سخن گفتن به كافران داده نمى شود (ثم لايؤ ذن للذين كفروا).

💡 اجازه ده که ز احوال خویش یک دو سه حرف ادا کنم که سزاوار سمع سلطان است

💡 يعنى خداوند مهربان نه تنها راضى نمى شود ديگرى شما را بهقتل برساند بلكه به خود شما هم اجازه نميدهد كه با رضايت خود خويشتن را به دستنابودى بسپاريد.

💡 عرض كردند: يا اميرالمومنين ! ما در بين لشكر شما دوستانى داريم اجازه فرمائيد تا بهرسم هديه به آنان تقديم كنيم.

💡 تا بر حسود تو برم آن چاشنی بکار کوبم در اجازه که تا بگذرم چو باد

💡 برید ما به جز از آب دیده نیست گر از تو اجازه هست بدیده همین دمش بدوانم