ابورشاد احمد بن محمد اخسیکتی

[ویکی فقه] اَخْسیکَتی، ابورشاد احمد بن محمد بن قاسم بن خدیو، ملقب به ذوالفضائل د ۲۸ق /۱۳۴م، محدث و ادیب بود.
ابن قطلوبغا
قاسم بن قطلوبغا، تاج التراجم، ص ۶، به کوشش صبحی سامرایی، بغداد، ۳۹۸ق / ۹۷۸م.
او در حدود سال ۶۰ق در اخسیکت ه م به دنیا آمد.
مشایخ وی
از ابوالقاسم محمود بن محمد صوفی حدیث آموخت، سپس به مرو رفت و نزد ابوالمظفر منصور نیای عبدالکریم سمعانی به کار حدیث ادامه داد و چون بر زبان و نظم و نثر عرب احاطه داشت، در این شهر با بزرگان ادب به مناظره و مشاعره می پرداخت. سمعانی می گوید بیش تر فضلای خراسان نزد ابو رشاد ادب می آموختند، اما از شاگردانش کسی را جز خود سمعانی نمی شناسیم.
وضعیت علمی وی
...

💡 از بین شاعران قرن ششم خاقانی، سوزنی سمرقندی و اثیر اخسیکتی در شعرهای خود به مزدک اشاره کرده‌اند. هر سه آنان به نکوهش مزدک پرداخته‌اند، چنان‌که سوزنی دوزخ را جایگاه مزدک دانسته، و خاقانی مزدک را مظهر ظلم و بیداد معرفی کرده‌است.

💡 اخسیکتی ز دامن حیدر مدار دست جانی است دست و پای تو در پای اوفشان