ابتدای جایز

[ویکی فقه] ابتدای جایز (علوم قرآنی). ابتدای جایز، شروع به قرائت از عبارت دارای لفظ و معنای کامل و مستقل را می گویند.
«ابتدای جایز» از گونه های ابتدا و در مقابل « ابتدای قبیح » می آید و عبارت است از شروع از عبارتی که از نظر لفظ و معنا کامل، مستقل و موافق منظور اصلی آیه است.
مثال
مانند: شروع کردن با «الذی» و «الذین» که ابتدا به آن، همیشه جایز بوده است؛ آن گونه که وصل به کلمه پیش از آن نیز همیشه جایز است.
اقسام
ابتدای جایز به ابتدای تام، ابتدای کافی و ابتدای حسن تقسیم می شود.
حاج حسینی، شمس الدین، ۱۳۲۶ - ۱۳۷۴، پژوهشی درقرآن وفنون قراءت، ص۱۴۴.
...

💡 غیاث‌الدین بن همام‌الدین، معروف به خوندمیر، در کتاب دستورالوزرا، دربارهٔ زندگی رشیدالدین فضل‌الله همدانی شرحی نوشته است که ابتدای آن چنین است:

💡 از ابتدای سال تحصیلی ۹۰–۱۳۸۹، ساختمان دانشکده، به ساختمان جدید آن واقع در خیابان سعید منتقل شد.

💡 کرده اند اوصاف او را افتتاح هر کلام کرده‌اند اخبار او را ابتدای هرکتاب

💡 سهیر در ابتدای سال ۱۹۳۵ مجموعه وسیعی از فعالیت‌های ادبیش شامل داستانهای کوتاه و بررسی‌های نقض و مجلات فرهنگی را منتشر نمود. فعالیت‌های او مورد استقبال گرم منتقدین قرار گرفت و بسیاری او را دانشمندی ادیب و برجسته در جنبش فرهنگی معاصر مصر می‌دانند.

💡 یکی گردید وصل و هجر و قرب و بعد در چشمم ز بس از ابتدای کارها در انتها دیدم