مقام و محل دفن سر یحیى علیه السلام

[ویکی اهل البیت] «حضرت یحیی» علیه السلام به قدرت الهی از پدر و مادر پیری که امید به فرزند نداشتند بدنیا آمد. خداوند یحیی را در کودکی علم و حکمت عنایت فرمود «و آتیناه الحکم صبیا». وی از دوران جوانی با عفت و باتقوی بود، همواره در «مسجدالاقصی» به عبادت و ریاضت مشغول و از اختلاط با اهل دنیا پرهیز می کرد. او به هنگام بعثت عیسی علیه السلام نبوت ایشان را شهادت داد و در همین دوران بود که به دستور پادشاه بنی اسرائیل به قتل رسید.
واقعه و جریان قتل وی بدین صورت بود که در میان قوم بنی اسرائیل پادشاهی به نام «سردوس» و به قولی «احب» نام، از همسرش دختری بغایت زیبا داشت. این زن که بسیار مفسد و پلید بود همواره می کوشید تا شوهر را از ازدواج با دیگری مانع شود ولذا از او می خواست که دختر خود را به نکاح خویش درآورد. پادشاه خدمت حضرت یحیی علیه السلام رفت تا نظر شرع مبین را در مورد ازدواج با دختر خود سئوال کند.
یحیی علیه السلام آن را جایز ندانست و گفت دختر تو بر خودت حرام است. همسر پادشاه که بدین علت کینه یحیی علیه السلام را بدل گرفته بود، در حال مستی دخترش را آراست و پیش همسر فرستاد؛ هنگامی که پادشاه خواست با آن دختر خلوت و مباشرت کند دختر امتناع کرد و گفت تنها در صورتی می توانی به من دستیابی که خواهش من مبنی بر قتل یحیی را جامه عمل بپوشانی. پادشاه نیز که در مستی و هیجان شهوت غوطه ور بود پذیرفت و فوراً دستور داد تا سر مبارک حضرت یحیی علیه السلام را از بدن جدا سازند. پس از این اقدام شوم آن سر مبارک را در طشتی نهاده و نزد پادشاه آوردند. گویند این سر، سه مرتبه آواز داد که این دختر بر تو حلال نیست.
بر اساس روایتی، آن پادشاه و دختر را زمین بلعید. بعضی نیز گفته اند، خون آن حضرت پس از شهادت از زمین می جوشید تا آن که خداوند فردی بیرحم را بر بنی اسرائیل مسلط ساخت و او در بیت المقدس هفتاد هزار نفر از بنی اسرائیل را کشت تا این که خون یحیی از جوشش بازایستاد
از «زید بن واقد» که سرپرست ساختمان و بنای جامع اموی در دوره ولید بوده است نقل شده که من به هنگام کار در جامع اموی شکافی در دیوار یافتم و به ولید بن عبدالملک گزارش دادم. وی آمد و آن را مورد بررسی قرار داد. در داخل آن شکاف صندوقی بود، وقتی آن را باز کردیم سبدی در آن دیده، وقتی سبد را گشودیم سری بریده در آن یافتیم؛ بر روی آن سبد نوشته شده بود «هذا رَأسُ یَحْییَ بْنِ زَکَریا» ولید امر کرد آن را بر جای خود گذاشته و ستون هایی بر آن قرار دادیم. از «ولید بن مسلم» نقل شده است که آن سر را از زیر گوشه ای از زوایای دیوار قبله بدست آوردیم که پوست و مو داشت و هنوز تغییر نیافته بود.
گویند سر یحیی علیه السلام در ابتدا از دمشق به «بعلبک» منتقل شد و پس از آن به حمص و آنگاه در قلعه حلب قرار داده شد. هنگام تسلط مغول بر حلب و قلعه آن، این سر به مکان جامع دمشق منتقل گردید.
اکنون مدفن رأس یحیی علیه السلام در داخل شبستانِ جامع اموی و نیمه شرقی آن قرار گرفته است. مقام به صورت مربع با 22 ستون سنگی سفید است که حد فاصل میان آنها پنجره ضریح مانندی قرار گرفته است. بر بالای این مقام گنبدی کوچک بین دو ستون که با رنگ سبز تزئین شده استقرار یافته است.

💡 اگر دریا شوی دانی فرو تمکین دریا را اگر انسان شوی بینی مقام و رفعت و شانش

💡 على بن بلال از مقام و موقعيت امام هادى آگاه بود و ايشان را در حدّ جدشان مى ديد هر دومعصوم بودند و مستجاب الدعوه پس اگر امام خودشان دعا كنند بسى ارزنده تر از دعاى اوخواهد بود. همه اين ابهامات در گفته هاى على بنبلال نهفته بود ناچار خودم را نزد امام رساندم و گفته او را برايشاننقل كردم ايشان پاسخ دادند:

💡 کوری خود گر نبینند اهل دنیا دور نیست هیچ کوری در مقام و مسکن خود کور نیست

💡 براى افراد با اخلاص، مال و مقام، مانع انجام وظيفه نيست. حتى خود را هم فداىتكليف مى كند و در اين مسير، از خواسته هاى خود نيز مى گذرد. اگر دلبستگى بهمال و مقام و خويشان و دوستان مانع انجام وظيفه باشد، اخلاص رخت برمى بندد. قرآن مىگويد:

💡 هيچ كس در ملك و حكومتش قادر به ضديت با او نيست هرگز از بين نخواهد رفت و هموارهبوده است او سرچشمه هستى است بدون اينكه آغازى داشته باشد و آخرين آنهاست بدوناينكه پايانى داشته باشد مقام و عظمت او بزرگتر از آن است كه ربوبيش در فكر وانديشه انسانى به گنجد و از طريق تصور نمى توان بخدا احاطه پيدا كرد.