صفاءالسلطنه علی خان منشی نائینی

[ویکی فقه] صفاءالسلطنه علی خان منشی نائینی، از ادبا و شعرای قرن چهارده قمری در اصفهان بوده است.
میرزا علی خان منشی نائینی ملقّب به «صفاء السّلطنه» فرزند ملاّ میرزا محمّد بن میرزا محمّدهادی راثی نائینی، از ادبا و شعرای قرن چهارده قمری در اصفهان بوده است.او در سال ۱۲۴۶ق در نائین متولّد شد و در نوجوانی به اصفهان رفت و نزد حسن نائینی آرندی به تحصیل پرداخت. سپس به اتفاق دایی خود میرزا عبدالحسین خان به تهران و سپس رشت رفت. چندی بعد به همراه دایی دیگر خود میرزا علینقی مشیر لشکر نائینی عازم قزوین شد و در آنجا منشی و نایب وزارت خسروخان گرجی (والی قزوین) شد.او پس از بازگشت به تهران نزد میرزا اسداللّه نائینی که از اساتید خط بود به مشق خط و فراگیری علم و ادب مشغول شد. همچنین دست ارادت به استاد غلامرضا شیشه گر شیرازی ساروی (مشتاق علی شاه) داده و از او لقب «صفاعلی» گرفته و تخلّص خود را از «نایب» به «مشتاقی» تغییر داد. او در خدمت میرزا عبدالجواد عنقای اصفهانی، خوشنویس، شاعر و دانشمند مقیم تهران حاضر شد و خوشنویسی را نزد او تکمیل کرد.در تهران چندی نیابت وزارت انطباعات را به عهده داشت و با روزنامه های: ملّت سنیّه ایران، ملّتی، ایران، اطلاّع، علمی و مرآت السّفر همکاری کرد و ظاهرا خطوط برخی از این روزنامه ها از اوست. پس از آن نزد میرزا عباس خان معاون الملک (قوام الدّوله) و سپس عباس میرزا ملک آرا به منشی گری پرداخت.هنگامی که میرزا حسین خان مشیرالدّوله (سپهسالار) فرمانروای خراسان بود، او به همراه دایی خود حاج میرزا علینقی مشیر لشکر که وزیر خراسان شده بود به خراسان رفت و به منشیگری مشغول شد. او پس از اینکه به تهران بازگشت، مدتی در وزارت داخله به فعالیت پرداخت، آنگاه به وزارت خارجه وارد شد و در سال ۱۳۱۴ق از طرف ناصرالدّین شاه به لقب «صفاءالسلطّنه» ملقب شد و دو سال بعد به نیابت وزارت خارجه منصوب شد.
وفات
او سرانجام در سال ۱۳۱۸ به عنوان کارپردازی ایران در کربلا به همراه پسرش میرزا عباس خان به کربلا رفت و در ۲۳ ذی قعده ۱۳۱۸ق در کربلا وفات یافته و در ایوان حرم حضرت ابوالفضل العباس (علیه السّلام) به خاک سپرده شد.
مهدوی، سیدمصلح الدین، بیان المفاخر، ج۱، ص۳۸۰.
این تالیفات از آثار اوست: ۱. «تحفه الفقرا» که گزارش سفر او از مشهد تا تهران و از راه رباطات به نائین و از آنجا به تهران در سال ۱۳۰۰ق است. نسخه های خطی متعددی از این کتاب در دست است که آقای محمّد گلبن براساس برخی از آنها، کتاب را تصحیح و به عنوان «گزارش کویر» به چاپ رسانیده است؛۲. «کنز المعجزات ناصری» که جهت سیّدتقی قزوینی تالیف کرده است. این منظومه در سال ۱۳۱۴ق چاپ سنگی شده است؛۳. «دیوان مشتاقی» که به خط فرزندش میرزا عباس خان صفاءالسلطنه کتابت شده و در سال ۱۳۲۲ق چاپ سنگی شده است؛۴. «تحفه الزائرین» به فارسی، در ادعیه و مناقب معصومین (علیهم السّلام) به فارسی که آن را در سال ۱۲۹۸ق به خط نستعلیق نوشته و در کتابخانه آستان قدس رضوی به شماره ۳۱۱۸ موجود است.این دو بیت از اشعار اوست: "به گرد خوان لئیمان مرا حواله نکرد ••• رهین منّت دو نان نخواست یار مرا""ز آب دیده کنار ار کنم چو رود رواست ••• که عنقریب کشد خاک در کنار مرا".
بیانی، مهدی، احوال و آثار خوشنویسان، ج۲، ص۴۸۸-۴۹۰.
...

💡 کایاک چهارنفره ۱۰۰۰متر جوانان- رضا رئیسی، رسول آسایش خورشیدی، یاسر هدایتی و مهدی علی خان زاده- مدال طلا

💡 او و میرزا آقاخان نوری با هم یار و هم قسم بودند. چنانچه پس از عزل میرزا آقاخان و تبعید او به یزد، در نامه‌ای سراپا عجز و لابه که به خویشاوندان خود نوشت، از حاج علی خان می‌خواهد که پایمردی کند و او را از تبعید برهاند: «همه را مطمئن نماید… ما در این یزد نمیریم».

💡 خواهر علی خان و شاهوردی خان خورشیدی یکی از همسران شاه عباس صفوی بوده است. خواهر علی خان ابتدا همسر حمزه میرزا برادر شاه عباس بود اما شاه عباس برای نزدیکی بیشتر با حکمرانان لرستان او را به عقد خویش درآورد.

💡 در حالی که دیگر بازیگران همراه او شامل سیف علی خان، سونالی، تابو و نیلام کوتاری بی‌گناه شناخته شده‌اند، یک انجمن حمایت از جانوران اعلام کرد که قصد دارد دادخواستی برای مجرم شناخته‌شدن آن‌ها نیز ارائه کند. او چند روز بعد با قید وثیقه آزاد شد.

💡 قدم خیر (جیران)، همسر دوم کریم خان زند و خواهر اقبال خان کلهر (جد بزرگ خاندان اقبالی) و دختر علی خان کلهر رئیس ایل کلهر بود.